Barbullush, Albanië

Gisteravond toch maar de schotel neergezet en ’s avonds TV gekeken.

Vanmorgen moest Bep vroeg naar de wc en constateerde dat we geen stroom hadden…dus ik er ook uit (6.40) en gekeken wat er aan de hand was. Op de stroompaal stond helemaal geen stroom want ook de Poolse buurman was er uit om te kijken wat er aan de hand was. Op een stroompaal verder ook geen stroom. De koelkast overgeschakeld op gas, dus die deed het weer. Dan meteen maar wassen enz. In het sanitaire gebouw ook geen stroom en ik sprak een Duitser die aan de andere kant stond en ook geen stroom had. Dat is Montenegro zei hij. Water op het gas koken voor een kop thee, het is even behelpen maar het komt voor elkaar. Even later spreken wij een medewerker die goed Duits spreekt en zei dat de hele stad Ulcinj zonder stroom zat, dat gebeurde zomers wel meer dat ze een dag zonder stroom zaten.

Wij vertrokken om 8.20 richting Albanië. De weg was smal en vol met kuilen die je mis moest rijden. Er was nogal wat verkeer op de weg dus uitkijken voor tegenliggers.  Ook nog een uitgehakte tunnel van 80 m lang en dan voor één auto! Dit hadden wij zo’n 12 km en toen kwamen er wegwerkzaamheden, ze waren de weg aan het verbreden. Ze halen het asfalt er uit en dan heb je grint en verbreden dat. Je moet dan tussen de kranen en shovels doorrijden en uitkijken dat je niet onder een wals komt en dit 10 km lang! Auto’s reden ons voorbij en wij verdwenen dan in een stofwolk! Een stuk voorbij Vladimir kregen we een stuk weg naar de grens die klaar was, dus prachtig. Om 9.20 waren we bij de grens van Albanië, we hadden 32 km afgelegd in één uur! Bij de grens werden alle papieren meegenomen en naar een kantoortje gebracht. Maar het viel allemaal mee, het had geen 10 minuten geduurd. In Albanië hebben de mensen tientallen jaren achterstand op ons. De wegen niet optimaal maar wel goed te berijden. We kwamen bij Shkroder en moesten meteen de brug over naar de andere kant van de rivier. Daar was een rotonde en daar was het me toch druk en alles stond vast. Ook stonden daar Roma Zigeuners te bedelen met een kind op de arm, ook meisjes van ik denk 10 jaar! En dan sta je daar stil, wordt er op je raam geklopt, niet leuk! Maar met een beetje Amsterdamse brutaliteit er tussen gekomen en na een tijdje kwam het op gang en konden wij Shkroder achter ons laten. Deze weg naar Tirana/Durres is mooi en goed te doen. Bij afslag Bushat afgeslagen en dan naar Barbullush. Hier op deze weg kwamen we hooikarren tegen getrokken door een ezel en je ziet hier ook oude trekkers van het merk Ferguson (35). Dan de borden volgen naar de camping.

We werden heel vriendelijk onthaald en konden een plaats uitzoeken. Er was een groep Duitsers vanmorgen vertrokken en wij waren op dat moment de enige kampeerders. De boel geïnstalleerd en ingeschreven. Internet gratis over de hele camping, wel lekker. Ze bakken zelf brood en het was nog warm dat ik het kocht (50ct). In de middag nog een wandelingetje gemaakt in de buurt en gezien dat de mensen of weinig geld hebben of er niet om geven hoe het er allemaal uitziet. Ze rijden hier ook veel met Mercedes (oude) en ook veel mannen met brommers en de vrouw achterop. Om 4 uur komen en nog twee campers, Nederlanders. De een gaat voor op het grind staan en de andere naast ons. Zij hebben ook hele verhalen over de reis hier naar toe. De een komt vanaf Griekenland en de ander die naast ons staat uit Dubrovnik.

Nu is het tijd voor een wijntje, we zitten buiten, vanmorgen warm nu bewolkt maar toch 23 graden.