Weer verder, Trogir

Gisteravond de was onder de luifel gezet want er viel af en toe een buitje. Dus ’s avonds binnen gezeten.

Vanmorgen waren we al weer vroeg wakker en na het ontbijt Bep de kleren van het rekje en dan de luifel oprollen, de schotel had ik gisteren voordat we naar bed gingen al opgeruimd.

Prachtig weer en om half 9 vertrokken uit Starigrad/Panklenica. Bij de snelweg een tolkaartje genomen en dan over de prachtige stille weg richting Split. Je rijdt een stuk boven NAP over een golvend landschap waar alleen maar bomen groeien en rotsachtig is, het is meer schapenland! Je ziet er ook weinig dorpjes want er is daar niets te doen. Wel in sommige dalen zie je wat huizen waar wat boeren zijn denk ik. We gaan er bij afslag 24 af richting Trogir. De juffrouw van onze Garmin wil ons over een weggetje sturen waar 10% stijging op staat. Dat doen we dus maar niet, we volgen de kaart en de borden en krijgen dan een prachtig uitzicht over de eilandjes die voor de kust liggen. Dit is niet Bep haar favoriete weg dus geen foto’s. we komen beneden en vinden al snel de camping Belvedère in Seget Vranjica. Een hele grote camping waar maar een gedeelte van open is. Het is terrasvormig en de plaatsen met uitzicht op zee betalen 5 euro meer. De caravan neergezet en geïnstalleerd, Bep koffie met brood klaargemaakt (12 uur) en ik met de auto naar de receptie (1,5km) om de papieren in orde te maken. We hebben een strak schema dus met dit mooie weer om half twee in de auto en naar Trogir gereden. Dat is een heel oud stadje wat al in de 3^e eeuw v Chr. bewoond werd door de Grieken. Het staat op de lijst van Unesco sinds 1997. Hele smalle straatjes en wel 10 kerken op zo’n klei grondgebied. Ook nog een fort dat van 1420-1437 gebouwd is voor de Venetiaanse  soldaten die daar gehuisvest werden. Venetië was in die tijd erg machtig want het bezat de meeste havensteden aan de Kroatische kust. Wij daar dus een tijdje rondgekeken, het is niet zo groot, en toen weer terug naar de camping om van het mooi weer te genieten, wel in de schaduw want in de zon is veel te heet. Hier veel Duitsers die daar beter tegen kunnen want die liggen de hele middag om en om te bakken! Ook hier is het water nog koud want ik heb maar een enkeling zien zwemmen. Nu tijd voor een lekker koud wit wijntje.

Ik krijg nogal wat commentaar dat ik niet één keer kook. Dat zit zo, Bep heeft deze winter zich verdiept in Sloveense, Kroatische, Montenegrijnse en Albanese kookkunst en ik kan alleen maar een ei koken dus kan ik dat beter aan Bep overlaten! Misschien straks in Italië, macaroni!