Ulcinj

Bep had gisteren liever niet dat ik de schotel neerzette, dus gescrabbeld. Ik schoot er weinig mee op want we speelden gelijk en geen verlenging!

Ook waren er nog 4 jongelui op de camping verschenen, vanmorgen zagen we dat het Roemenen waren, waren wel aardig, spraken ook Engels.

Vanmorgen weer vroeg wakker en het “prachtige”sanitair bezocht. Ik moest met buiten wassen, Bep in de caravan, ging zeker niet haar eigen wassen in de wasruimte op deze camping. Dan naar de supermarkt die ik gisteren gezien had en brood gehaald. Het was een erg mooie, nette supermarkt en ook de bediening liep er netjes bij. Na het ontbijt rustig aan gedaan, moesten ook nog de luifel opruimen en om 8.55 vertrokken. Het was weer prachtig weer, het was al 24 gr. We reden langs de kust, ik vond het prachtig, Bep wat minder vanwege het hoogteverschil met de zee. De weg was slecht de eerste 10 km, konden en mochten niet harder dan 50, soms 60km/u. voorbij Bar, de grootste havenplaats van Montenegro, werden de bergen lager en de weg vlakker. We moesten een paar tunnels door en daar brand geen licht in. Als je zo met de zon in je gezicht de tunnel induikt zie je even niets. Ook diverse parkeerplaatsen wat wel op een vuilnisbult lijkt. We reden om half elf camping Safari Beach op. Aan het strand en er stonden meer kampeerders, zo’n 10, maar geen Nederlanders. We konden een plek uitzoeken en dan in het restaurant melden bij de kelner om ons in te schrijven. We namen een plek met uitzicht op zee, konden de overkant niet zien waar we naar heen moeten. Deze camping ziet er goed uit, ook het sanitair is schoon en van deze tijd. Internet is gratis, alleen moet je er een stukje voor  lopen om verbinding te krijgen. We drinken eerst koffie, we maken dan een wandeling over het strand. Ik zie hier voor het eerst zand, bij de vorige campings aan de zee waren het altijd kiezels.

Na het eten gaan we met de auto naar het stadje, zouden wat rondkijken maar het is zo’n rommel en auto’s kris kras door elkaar en overal maar parkeren op de stoep of dubbel, nee we besluiten dit stadje maar over te slaan. We tanken en kijken waar we morgen langs moeten, want dat is niet helemaal duidelijk. Je denkt dat het een binnenstraatje is maar dan blijkt dat het de doorgaande weg is naar Albanië. Dus weer snel terug en lekker in de zon. Er is een windje gekomen dus uitkijken voor verbranden. Ik zou nog gaan zwemmen maar zie er toch maar van af, het lokt niet. Ze zijn hier nog volop bezig met de voorbereidingen van het seizoen want het restaurant is nog niet open en op het strand wordt flink getimmerd aan een soort van strandpaviljoen. Na de thee nemen we wederom een wit wijntje, je moet het systeem niet veranderen, is niet goed voor je. Zo ook met het eten, dat zit in Bep haar systeem en dat moet je niet veranderen net zoals ik de afwas doe. Dus Bep weer wat lekkers op tafel gezet en nu buiten dit even bijwerken.

Vanmorgen werd ik wakker en dan moet je de kaart even in je hoofd nemen waar je bent. Want je ligt in je eigen bed met je eigen kussen en vaak hoor je de merels fluiten zoals thuis en je hebt zelfs je eigen kok mee die kookt zoals thuis, wat wil een mens nog meer!